بنده خانمی هستم که چند ماهی است که با همسرم ازدواج کردم. متأسفانه چند بار متوجه شدم که همسرم به دور از چشم من، فیلم‌های نامشروع می‌بیند. چند بار از او خواستم که این کار را ترک کند، ولی تأثیری نداشته است و هر بار قول داده که آن را ترک کند، سر قول خود نمانده است. این کار او مرا آزار می‌دهد و نمی‌دانم با این وضعیت چه‌کار کنم؟

پاسخ:
هرچند رفتار همسرتان از جهت دینی و اخلاقی، نادرست و گناه‌آلود محسوب می‌شود، ولی توجّه داشته باشید زمانی این مسئله نگران کننده خواهد بود که ایشان اهل دیدن عکس و فیلم‌های پورنو (مبتذل) باشد که در آن صورت، احتمالاً در زندگی مشترک، شما را با دیگران (تصاویری که دیده) مقایسه خواهد کرد و به تدریج منجر به سردی روابط میان شما و ایشان می‌شود.

برای برطرف شدن این مسئله، باید در نظر داشت که زمانی می‌توان این مشکل را برطرف کرد که همسرتان ابتدا پی به اشتباه و گناه بودن کار خود داشته باشد و خطای خود را بپذیرد؛ زیرا یکی از انگیزه‌های مهم ترک خطا، نادرست دانستن آن است؛ لذا اگر وی کاری را خطا نداند، تضمینی برای وفای به قول او وجود ندارد؛ چون اولاً، انگیزۀ قوی برای ترک ندارد؛ ثانیاً، ممکن است در موقعیتی خاص تصمیم به تجربه دوباره آن بگیرد، امّا راه مقابله با رفتار همسرتان این است که در ابتدا برای از بین بردن هر دردی، اول عامل آن درد را شناخت؛ گاهی چند عامل با هم در به وجود آمدن یک درد دخالت دارند؛ عواملی مانند محیط بی‌بندوباری، دسترسی آسان به محیط نادرست فضای مجازی، ارضا نشدن غریزۀ جنسی در خانه، ضعیف شدن ایمان و گرایش به لذات دنیایی نامشروع از عواملی هستند که می‌تواند فرد را به سمت گناه سوق دهد. شما باید با زیرکی و تحلیل علمی و البته غیرمستقیم علت درد را دریابید و آنگاه به درمان آن اقدام کنید.

در ضمن، به‌صورت کلی و اجمال برای مقابله با این مشکلات، نکاتی را بیان می‌کنم:

1. توکل بر خدا و درخواست خالصانه از او:
خالصانه از خداوند برای هدایت هرچه بیشتر و ثابت‌قدم ماندن در مسیر مستقیم هدایت خود و همسرتان کمک بخواهید؛ زیرا خداوند کسانی را که خواهان هدایت هستند یاری می‌کند؛ «وَ الَّذینَ جاهَدُوا فینا لَنَهْدِیَنَّهُمْ سُبُلَنا وَ إِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنینَ» [عنکبوت/ 49]

2. پرهیز از سوءظن:
سعی کنید از افکار منفی و سوءظن‌های بی‌مورد و مخرب به‌شدت پرهیز کنید و تا یقین به انحرافی پیدا نکرده‌اید، قضاوت نکنید.

3. تحریک همسرتان:
اگر همسرتان، فردی مذهبی است، سعی کنید با ذکر گناه بودن این مسئله، دین‌داری او را حسّاس کنید. اگر هم مذهبی نیست، ولی شخصیت احساسی دارد، سعی کنید احساساتش را تحریک کنید؛ بدین‌صورت که برای مدتی با همسرتان سرسنگین رفتار کنید؛ یعنی به گونه‌ای رفتار کنید که همسرتان متوجه ناراحتی شما بشود. در آن صورت اگر همسرتان علت را جویا شد، برای او توضیح دهید که احساس می‌کنید مشکل جدی در زندگی‌تان رخ داده است و احساس می‌کنید که تعهد و وفاداری لازم در رابطه‌تان وجود ندارد.

البته سعی کنید در این باره مستقیم حرفی نزنید، بلکه اشارۀ کلی کافی است و از همسرتان علت را جویا شوید. اگر این اتفاق افتاد که چه بهتر، ولی اگر همسرتان نسبت به ناراحتی شما اصلاً عکس‌العملی نشان نداد، در آن صورت در یک فرصت مناسب با همسرتان به صورت ملایم، ولی جدّی گفت‌وگو کنید و از ایشان علت این رفتارش را جویا شوید. در ضمن به همسرتان خاطرنشان کنید که یادگیری مسائل زناشویی نیاز به نگاه مستمر به عکس و فیلم‌های پورنو نیست و این دلیل نمی‌شود که این کار را انجام دهد.

مضاف بر اینکه دیدن این تصاویر عوارض و تبعاتی ازجمله تنوع‌طلب شدن و ارضا نشدن روحی و روانی او از روابط زناشویی می‌شود. امام علی(علیه‌السلام) در این باره فرموده است: «مَن أطلقَ طَرفَه کَثُرَ أسفه؛[1] هر کس چشم خویش را آزاد گذارد، همیشه اعصابش ناراحت بوده (و به آه و حسرت دایمی گرفتار می‌شود.)» پس دلیل موجه‌ای برای دیدن این تصاویر وجود ندارد.

4. ارتباط بیشتر با اشخاص متدین و با ایمان که مورد علاقۀ همسرتان باشند.
5. برگزاری و شرکت هر چه بیشتر در جلسات مذهبی، دینی و استفاده از برنامه‌ها، نوارها و درس‌های مذهبی

6. داشتن برنامه مستمر برای شنیدن کلام عالمان دینی و آگاه شدن با معارف عالی اسلام
7. تذکر عواقب سوء و ناگوار دیدن این‌گونه از فیلم‌ها (بدبینی، عدم اعتماد، کشیده شدن به انحرافات بعدی) و بیان اینکه دیدن چنین صحنه‌هایی از نظر اسلام حرام است و علت حرمت، وجود ضررها و مفاسدی است که یک نگاه مسموم ممکن است به دنبال داشته باشد. «قل للمؤمنین یغضوا من ابصارهم؛[نور / 30] به مؤمنان بگو: چشم‌های خود را از نگاه به نامحرم فرو گیرند.»

8. پر کردن وقت‌هایی که همسرتان این فیلم‌ها را می‌بینند با برنامه‌های موردعلاقه او؛ مثل تماشای فیلم‌های جذاب علمی و یا مذهبی، گردش یا مسافرت‌های زیارتی (اگر از نظر مالی و کاری امکان داشته باشد) و... .

9. برخورد با محبت و ملاطفت و بدون هرگونه درگیری و پرخاش و طرد کردن یکدیگر؛ زیرا مسئولیت شما فقط تذکّر و راهنمایی به روش اسلامی و از روی دلسوزی است.

در پایان لازم است به این نکته مهم توجه نمایید که راهکارهای بیان شده در بالا، در مراحل اولیه باید به صورت غیرمستقیم باشد و در مواردی که چاره‌ای از تذکرات مستقیم ندارید، باید آن‌گونه تذکر دهید که او احساس کند که واکنش شما از سر دلسوزی و محبتی است که شما به او دارید نه این‌که این اقدامات و سخنان از احساسات صِرف زنانه ناشی شده است.

پی‌نوشت:
[1]. میزان الحکمه، محمدی ری شهری، قم دارالحدیث، 1382، ج 10، ص 74.

بازنشر اول:ولایت نت




طبقه بندی: مشاوره خانواده،  مسایل جنسی و روابط زناشوئی،  خانواده و رسانه، 
برچسب ها: فیلم نامشروع، دیدن فیلم های پورنو، دیدن عکسهای پورنو، تحریک همسر، تنوع طلبی، ارضا روحی و روانی، چشم چرانی،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : سه شنبه 26 مرداد 1395 | توسط : عقیل مصطفوی مجد
آیا خودارضایی به مقدار کم نیز گناه آلود است؟ آیا خودارضایی کم می‌تواند مفید باشد؟ این قبیل سوالات و شبیه به آن بحث‌هایی را میان برخی کا و علمای دین ایجاد کرده‌ است که بالاخره آیا اصل خودارضایی، موجب ضرر به بدن انسان می‌شود یا نه؟ در این باره با پاسخ گویی به سوال یکی از کاربران، به این سوالات نیز می‌پردازیم؛

سوال:
چرا خودارضایی کردن گناه است؟ در حالی که بعضی از کارشناسان نه تنها منع نمی‌کنند؛ بلکه در مواردی، توصیه هم می‌کنند. چند وقت پیش، دوست خودم که نزد یک مشاور رفته بود و در خصوص تحریک پذیری و نداشتن شرایط ازدواج از او درخواست مشاوره کرد. آن مشاور هم راهکار خودارضایی را برای تخلیه جنسی او پیشنهاد داد. لطفا توضیح بدهید آیا خودارضایی گناه آلود است؟ اگر گناه است، پس چرا آن مشاور چنین راهکاری را داد؟

پاسخ:
چند نکته؛
۱. نیاز جنسی[از جهاتی] مانند نیاز به آب و غذا است؛ امّا مگر انسان برای رفع تشنگی و گرسنگی، از هر آب و غذایی استفاده می‌کند که نیاز جنسی را هم به هر صورتی که شده رفع کند؟ از طرفی، حرمت بسیاری از مسائل را هیچ کس نمی‌داند و قرار نیست فلسفه حرمت و گناه بودن امور مذکور دانسته شود؛ بلکه در این باره لازم است تعبدی بپذیریم که برخی از امور، ارتکابش حرام و گناه آلود است، گرچه پی به ضرر و زیان آن نبریم. از طرفی دیگر، حرمت و گناه آلود بودن امور مذکور هم توسط قرآن و روایات قابل اثبات است.

۲. خود ارضایی علاوه بر گناه بودن آن، مشکل چندانی را حل نمی‌کند؛ چون اولا: خودارضایی مانند ازدواج آرامش جنسی برای انسان نمی‌آورد. ثانیا: ممکن است آستانه انزال را پایین آورده و فرد دچار انزال زودرس شود که پیامدهای ذیل را به همراه دارد:

اول: ممکن است که فرد درآینده، همسرش ناراضی شود؛ چون نمی‌تواند همسر را به ارگاسم برساند[زیرا فردی که خودارضایی می‌کند، بعد از مدتی دچار انزال زودرس می‌شود و همین مسأله در ناتوانی او جهت ارضای همسرش نقش به سزایی دارد.

دوم: فرد از لذت آمیزش جنسی کامل محروم می‌شود؛ چرا که به سرعت تحریک و زود انزالی می‌شود و همین امر موجب می‌شود که فرد نتواند لذت بیشتر و بهتری از رابطه با همسر ببرد.

سوم: با گذشت زمان، به دلیل عدم لذت، میل او به امیزش با همسر کم می‌شود.

چهارم اینکه: فرد به آرامش جنسی نمی‌رسد و مدام تحریک پذیری جنسی دارد و ممکن است سراغ چشم چرانی و رابطه‌های ناقص با غیر همسر، دیدن فیلم و عکس‌های پورنو برود.

۳. متاسفانه برخی از پزشکان بر خلاف انتظار ادعا می‌کنند که خودارضایی به مقدار کم ضرری ندارد. در حالی که تعداد زیادی از پزشکان، روانشناسان و کارشناسان طب معتقدند که خودارضایی ولو به مقدار کم نیز ضررهای خود را دارد و نمی‌توان منکر آسیب‌های آن شد. مانند این است که گقته شود؛ خوردن سم یا زهر به اندازه کم ضرری ندارد. آیا واقعا استفاده از زهر و سم، ولو به مقدار کم ضرری ندارد؟ گرچه به مقدار کم کُشنده نباشد؛ ولی هرگز نمی‌توان منکر آُسیب‌های معتنابه آن شد. در همین رابطه روانشناسان می‌گویند: حتی بر فرض اینکه خودارضایی کم، ضرری نداشته باشد؛ ولی باز هم نمی توان آن را تجویز نمود؛ چون در اثر تکرار آن، فرد به خودارضایی زیاد کشیده شده و به پیامدهای منفی آن گرفتار می‌شود؛ چرا که بعد از چشیدن لذت آن، فرد تصمیمش عوض می‌شود و این کار را ادامه می‌دهد و یا علی رغم عدم تصمیم به زیاده روی، قادر نخواهد بود امیال خود را مهار کند؛ خصوصا با توجه به اینکه اولین گناه سخت است و وقتی کسی اولین گناه را انجام داد، تکرار آن برایش اسان می‌شود.(چون معمولا انجام بسیاری از کارهای ممنوعه برای اولین بار موجب می‌شود که به مرور قبح کار برای فرد ریخته شود و در نهایت نسبت به ترک آن کار بی تفاوت می‌شود.) 

۴. ناگفته نماند که متاسفانه برخی از مشاوران برای از بین بردن وسواس و تعارضات ذهنی افرادی که در خصوص همین مسأله، مراجعه می‌کنند، به آنان حرف‌هایی می‌گویند که مراجعه کننده نه تنها تعارضش برطرف نمی‌شود؛ بلکه بیشتر درگیر این تعارضات ذهنی می‌شود؛ مثلا مراجعه‌ کننده‌ای نسبت به فلان گناه حساسیت شدیدی پیدا کرده است که آن کار را هرگز انجام ندهد؛ ولی به خاطر این حساسیت شدید باعث می‌شود که مدام در ذهن خود با این مسأله کلنجار برود و نتواند زندگی عادی خود را سپری کند. در آنجاست که برخی از مشاوران برای شکستن آن تابویی که فرد از آن گناه برای خود ساخته است، به مراجعه کننده پیشنهاد می‌دهند که آن گناه را انجام دهد تا به قول آنان(این مشاوران) به تدریج حساسیت شدید فرد نسبت به انجام آن گناه که مانع از زندگی عادی او شده بود، از بین برود. غافل از اینکه اینگونه مشاوره‌ها نه تنها حساسیت شدید و تعارضات ذهنی فرد را از بین نمی‌برد؛ بلکه از چاله به چاه افتادن است؛ زیرا تجویز انجام ان گناه برای فرد باعث می‌شود که فرد، احتمالا در چاه آن گناه بیفتد و بیشتر گرفتار شود.

۵. کارشناسان و عالمان دینی بنا به مستندات دینی، خودارضایی را گناه آلود دانسته و انجام آن را تحت هیچ شرایطی توصیه نمی‌کنند. کارشناسان دینی حتی بر فرض مضر نبودن خودارضای به مقدار کم معتقدند؛ از آنجایی که علم بشری بر اساس تجربه و عقل بنا شده است، لذا به طور کامل قابل اطمینان نیست. از همین رو ممکن است هر زمانی، دانش جدیدی کشف شود که ادعاهای علم کنونی را زیر سوال ببرد؛ مثلا یک روز از سوی دانشمندان گفته می‌شود که امواج موبایل خطرناک است و روز دیگر می‌گویند که بی خطر است. عالمان دینی در این باره می‌گویند؛ خداوند متعال بهتر از هر کسی بدن انسان را می شناسد؛ چون سازنده‌ی اوست. وقتی خداوند می‌گوید؛ فلان کار را نکنید، بحث در مورد درستی یا نادرستی آن نا به جاست.  در ادامه به مستندات حرمت و گناه بودن خودارضایی اشاره می‌کنیم؛

- «فَمَن ابتَغَی وَرَاءَ ذَلکَ فَاُولئکَ هُمُ العَادُون؛ هر کس با غیر از همسر و کنیزش، شهوت خود را دفع کند، تجاوزکار و سرکش است.»[مومنون/۷]

- امام صادق(علیه‌السلام) در این باره فرموده است: «سه دسته‌اند كه خداوند با ایشان سخن نمی‌گوید و به نظر رحمت به ایشان نمی‌نگرد و پاكشان نفرموده و برایشان عذاب دردناكی است: كسی كه موی سفیدش را بكند (تا نمایش دهد كه جوان است)، كسی كه به وسیله عضو خودش شهوتش را خارج كند و كسی كه با او لواط كرده شود.»[۱]

- پیامبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌وآله) نیز می‌فرماید: «هر کس که با دست، شهوتش را بیرون کند، ملعون است.»[۲]
نمی‌خواهم بگویم از این گناه اجتناب شود؛ چون فلان ضرر جسمی را به همراه دارد؛ بلکه به این خاطر نهی می‌کنم که در قرآن و روایات معصومین(علیهم‌السلام) به طور مستقیم به این مسأله اشاره شده و جای هیچ بحثی را باقی نمی‌گذارد.

۶. در مورد توصیه مشاور موردنظر نیز باید عرض کنم؛ اگر واقعا چنین مشورتی را داده باشد، راهکار و پیشنهاد نادرستی به شما داده است و یا حداقل اطلاعات دینی این مشاور در این زمینه ناکافی است. لذا توصیه می‌کنم که در انجام مشورت از مشاوران، حسّاسیت به خرج داده و از مشاوران دیندار، عالم، حاذق و باتجربه استفاده کنید. از طرفی صرف قرار گرفتن پیشوند مشاور در کنار نام فرد، باعث نمی‌شود که حرف‌ها و مشورت‌های او درست باشد.

پی‌نوشت:
[۱]. وسائل الشیعه، ج۱۴، ص۲۶۸
[۲]. مستدرک الوسایل، بخش نکاح، ص۵۷۰

بازنشر اول: رهروان ولایت




طبقه بندی: سبک زندگی،  تهاجم فرهنگی،  مشاوره خانواده،  مشاوره ازدواج، 
برچسب ها: خوارضایی، آرامش جنسی، چشم چرانی، استمناء، مشاور،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : شنبه 28 آذر 1394 | توسط : عقیل مصطفوی مجد
گاهی برخی از زنان، نسبت به نگاه‌های همسرانشان، دچار شک و حسّاسیت می‌شوند که مبادا همسرانشان در هنگام مشاهده زنان دیگر، چشم چرانی کنند و ... .

امّا از آنجایی که در بیشتر اوقات، در چنین مسائلی خانم‌ها نمی‌توانند به یقین برسند، همین شک مانند خوره به جانشان می‌افتد و آنان را از جهت فکری و روحی آزار می‌دهد و حتی به روابط زناشویی آنان لطمه می‌زند و در مواردی هم کار به وسواس فکری می‌کشد. امّا واقعا در چنین مواردی چه باید کرد؟

قبل از هرچیز، باید به این نکته توجه داشت که صرف نگاه مرد به زن(نامحرم)، از منظر شرع اشکالی ندارد، مگر آنکه نوع نگاه، به صورت شهوانی و چشم چرانی باشد که مسلما چنین نگاهی حرام است.[1]

امّا چشم چرانی و شهوانی بودن نگاه مرد را به راحتی نمی‌توان اثبات کرد. هرچند نگاه طولانی مدت مرد به زن، آن هم از روی تعمد و اینکه ضرورتی هم در میان نباشد، می‌تواند نشان دهنده غرض سوء فردنظرکننده باشد، امّا این موضوع کلّیت ندارد؛ زیرا برخی از مردان عادت به نگاه کردن دارند، ولی نگاهشان از روی چشم چرانی نیست، از این رو به سختی می‌توان پی به چشم چرانی افراد برد، مگر آنکه فرد به گونه‌ای رفتار کند یا از طریق قرائنی مشخص شود که فرد از نگاهی که می‌کند، لذت شهوانی می‌برد.

البته نباید غافل شد که گاهی در نگاه کردن افراد، پیش می‌آید که فرد در حین نگاه کردنش حواسش متوجه جای دیگری است و معطوف آن چیزی که می‌بیند نیست.

امّا در چنین شرایطی که خانم، مدام نسبت به نگاه‌های همسرش دچار شک و تردید شده، قبل از اینکه شک، مانند خوره به جانش بیفتد و او را از پا بیندازد، بهتر است در یک فضای آرام و به دور از هرگونه تنش با همسرش در این زمینه صحبت کند و در مورد احساس خود به همسرش بگوید که مثلا برخی از اوقات، نگاه همسرش به زنان دیگر، او را آزار می‌دهد و نسبت به این مسأله حسّاس شده است.

البته باید سعی شود که این موضوع زمانی به همسر گفته شود که طرفین یعنی زن و مرد در حالت آرامش روحى باشند و هیچ کدام دچار تشویش، خستگى، یا عصبانیت نباشند؛ چون معمولا در این حالات، افراد نه تنها اشتباه و نقطه ضعف خود را نمى‏‌پذیرند؛ بلكه به شدّت در مقابل آن ایستادگى مى‏‌كنند و با بازخورد منفی طرف مقابلشان مواجه می‌شوند.

امّا این گفت‌وگوی طرفینی چه تاثیری به حال زن و شوهر دارد؟

بطور مسلم، این گفت‌وگوی طرفینی موجب می‌شود که هم همسر تاحدودی شک و تردید و حسّاسیتش نسبت به این مسأله تخلیه شود و هم اینکه اگر مرد در این مدت دچار اشتباهاتی شده باشد، پی به اشتباهاتش ببرد یا حداقل اینکه مواظب رفتارهای خود در برابر همسرش باشد و هم اینکه چه بسا با این گفت‌وگوی طرفینی، سوءتفاهمات و سوءبرداشت‌های طرفینی نیز برطرف شود.

امّا همواره باید توجه داشت که بر فرض اینکه نوع نگاه همسر(به دلایلی)، نادرست و ایشان متاسفانه مبتلا به چشم چرانی باشند، طرز برخورد و رفتار همسر در چنین شرایطی بسیار با اهمیت است؛ زیرا هرگونه طرز برخورد منفی و خودخوری‌های همسر، می‌تواند روابط فی مابین را تحت تاثیر خود قرار دهد و به تدریج موجب می‌شود که مرد احساس کند که همسرش به او اعتمادی ندارد و همین امر چه بسا موجب شود که مرد به دور از نگاه‌های همسرش بیشتر به سمت چشم چرانی کشیده شود. پس بهتر است همانطور که گفته شد به صورت منطقی، آرام و بدون هر گونه تنش و واکنش نادرستی، در تعدیل کردن نوع نگاه همسر تلاش کرد.

پی‌نوشت‌ها:
[1]. همه مراجع (به جز آیت اللّه صافى):
نگاه به صورت نامحرم، اگر بدون قصد لذّت و بدون ترس افتادن به حرام باشد، اشكال ندارد ولى اگر با یكى از این دو مشخصه همراه باشد، جایز نیست.[توضیح‌‏المسائل مراجع، م 2433 آیت اللّه نورى، توضیح‏‌المسائل م 2429 آیت اللّه تبریزى، استفتاءات، س1597 آیت اللّه وحید، توضیح‏‌المسائل م 2442 و آیت اللّه خامنه‏‌اى، استفتاء، س509]

امّا نظر آیت اللّه صافى: نگاه به قصد لذت حرام است و بدون قصد لذت و ترس افتادن به حرام نیز بنابر احتیاط واجب جایز نیست.[آیت اللّه صافى، توضیح‌‏المسائل مراجع، م 2433 و هدایة العباد، ج2 (النكاح) م18]





طبقه بندی: ارتباط با همسر،  اختلافات زوجین،  اخلاق و رفتار همسر، 
برچسب ها: شک به همسر، چشم چرانی، بی اعتمادی به همسر، بدگمانی به همسر، نگاه تلویزیونی،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : جمعه 22 اسفند 1393 | توسط : عقیل مصطفوی مجد
سلام، مدتی است که احساس می‌کنم شوهرم با دقت به خانم ها نگاه می‌کند و این باعث ناراحتی من شده است، حال نمی‌دانم، رفتارش غیرطبیعی است یا من خیلی حساس هستم؛ چون وقتی این موضوع و ناراحتی‌ام را به او انتقال می‌دهم، قسم می‌خورد و می‌گوید: من اصلا نگاه نکردم و نمی‌دانم در مورد چه کسی و درباره چه چیزی صحبت می‌کنی و ...
برای همین دچار تعارض شدم و مدام ناراحتم و اصلا علاقه‌ای به رفتن بیرون با همسرم را ندارم، وقتی هم که در خانه هستم بیشتر اوقات با خودم فکر می‌کنم که الان همسرم در خیابان، حتما در حال نگاه کردن به همه و لذت بردن است.

این افکار خیلی مرا عذاب می‌دهند. امکان دارد که بنده دچار وسواس فکری شده باشم؟ یا اینکه همسرم در حال دروغ گفتن به من است؟ لطفا مرا راهنمایی کنید.

پاسخ سوال:
با سلام ابتدا از اینکه ما را به عنوان راهنمای خود انتخاب کرده‌اید تشکر می‌کنم.

توجه داشته باشید که صرف نگاه کردن به زنان، از جهت شرعی اشکالی ندارد، امّا اگر این نگاه به صورت شهوانی باشد، اشکال دارد و حرام است.[1]
ولی شهوانی بودن نگاه، به راحتی مشخص نمی‌شود، هر چند اگر نگاه کردن طولانی باشد، بطوریکه فرد تعمد به نگاه کردن به هر زنی داشته باشد و ضرورتی هم در این میان نباشد، می‌تواند نشان از غرض سوء باشد، ولی این مسأله کلیت ندارد؛ زیرا بعضی از آقایان عادت به نگاه کردن دارند، ولی نگاهشان شهوانی نیست، لذا به سختی می‌توان پی به نگاه شهوانی افراد برد، مگر اینکه فرد طوری رفتار کند یا حرفی بزند که مشخص شود که از نگاه کردنش لذت می‌برد.

در مورد نگاه کردن، این را هم مدنظر داشته باشید که امکان دارد فرد به هنگام نگاه کردن به چیزی متوجه آن چیز نباشد؛ به طوریکه حواس فرد معطوف به چیز دیگری باشد؛ مثلا برای شما هم حتما اتفاق افتاده که در حال نگاه کردن به تصویری هستید، ولی در مورد چیز دیگری فکر می‌کنید یا به هنگام تلویزیون نگاه کردن، حواس شما به چیز دیگری پرت می‌شود و متوجه فیلم نیستید.

اگر همسر شما در مورد نگاه کردنشان به اطرافیان، به صراحت نفی می‌کنند و حتی نسبت به این مسأله قسم هم می‌خورند، بهتر است که حرف او را بپذیرید و قبول کنید و نسبت به این مسأله حساسیت نشان ندهید و افکار مخرب در ذهن خود را نپرورانید..

البته برای اینکه مطمئن شوید که نوع نگاه کردن همسرتان بد است یا نه(جدای از اینکه همسرتان منظور بدی از نگاه کردن به اطرافیانشان ندارند) می‌توانید از فردی که به شما نزدیک و قابل اعتماد است؛ مثلا خواهر یا دوست، کمک بگیرید و از او بخواهید که به شما بگوید که آیا تنها نظر شماست که نوع نگاه همسرتان را بد تلقی می‌کنید یا اینکه آنها هم، چنین برداشتی دارند.

اگر آنها چنین برداشتی مانند شما نداشتند، در اینصورت به نظر می‌آید که شما در مورد این مسأله بسیار حساس شدید که نیاز دارد از حساسیت خودتان در مورد این مسأله بکاهید. در ادامه برای کم کردن حساسیت شما راهکارهایی ارائه می‌کنیم.

ولی اگر آنها هم مانند شما برداشت مشابه‌ای داشتند، بهتر است با حفظ خونسردی و برخورد منطقی در تعدیل کردن نوع نگاه همسرتان به دیگران اقدام کنید. برای این منظور لازم است به صورت نرم و بدون تنش در مورد نوع نگاهشان، اینگونه توضیح دهید؛ که درست است که شما منظور بدی از نگاه کردن به دیگران ندارید، ولی ممکن است که اطرافیان، برداشت بدی از نوع نگاه شما پیدا کنند. از طرفی این نوع نگاه کردن به تدریج باعث می‌شود که اعتبار شما در میان اطرافیانتان به ویژه در میان فامیل و آشنایان کم شود و ...

البته این را هم در نظر داشته باشید که به صورت کلی، زمانی از همسرتان انتقاد کنید که حالت روحی خوبی داشته باشند و همچنین هیچ وقت زمانی که خسته و یا ناراحت و عصبی هستند از او انتقاد نکنید؛ زیرا با بازخورد منفی او روبه رو خواهید شد.

همچنین، بر فرض اینکه نوع نگاه همسر شما نادرست و ایشان مبتلا به چشم چرانی باشند، این طرز بر خورد و خودخوری‌های شما، روابط شما و همسرتان را تحت تاثیر قرار می‌دهد و به تدریج باعث می‌شود که همسر شما احساس کند که شما به او اعتماد ندارید و بیشتر به سمت نگاه‌های شهوانی کشیده شود. پس بهتر است همانطور که گفته شد به صورت منطقی و نرم و بدون هر گونه واکنش نادرستی، در تعدیل کردن نوع نگاه همسرتان تلاش کنید.

اگر به این نتیجه رسیدید که شما دچار حساسیت یا وسواس فکری در این زمینه شده‌اید، بهتر است به این راهکارها جهت خلاص شدن از اینگونه حساسیتها توجه کنید؛

در ابتدا به طور کلی توصیه می‌کنیم در خانه از بیکاری و تنهایی جدّا خودداری کنید؛ زیرا بیکاری و تنهایی، دو عامل عمده‌ در ایجاد وسواس فکری هستند.

1. اوقات فراغت را با نوعى فعالیت ورزشی، نظافت اتاق، مطالعه روزنامه، انجام فعالیتهاى هنرى و دستی، ارتقاء مهارتهای زندگی و هر كار مورد علاقه دیگرى، پر كنید.

2. در نشستهای دوستانه و فامیلی و سفرهای جمعی و کلاسهای مختلف بیشتر شرکت کنید.

3. ارتباط عاشقانه قلبی با خدا و اهل بیت(علیهم‌السلام) برقرار کنید؛ از این رو تلاوت قرآن و خواندن دعاهای وارده در طول روز را از یاد نبرید.

4. از آنجایی كه معمولاً افكار مزاحم در تنهایى به ذهن افراد وارد مى‌شوند، حتى المقدور از قرار گرفتن در مكان‌هاى خلوت و تنها به مدت زیاد اجتناب كنید، لذا سعی کنید در اتاق، تنها نخوابید، هنگام غذا خوردن، تنها غذا نخورید و تنها مسافرت نكنید.

همچنین، هر موقع احساس تنهایى كردید، از جاى خودتان برخیزید و با دیگران ارتباط برقرار كنید. ورزش‌هاى دسته جمعى انجام دهید. ارتباط خود را با افراد شاد و با نشاط و اجتماعى و در عین حال متدین بیشتر كنید و از گوشه گیرى جداً بپرهیزید.

در ضمن شما می‌توانید در زمینه وسواس فکری به این کتابها نیز مراجعه کند:
1. وسواس و درمان آن، آیت الله مظاهرى
2. وسواس و درمان آن، زمانى

5. «یکی از راههای درمان وسواس فکری، شیوه درمان با غرقه‌سازی تجسمی است»[2] بدین صورت كه فرد مبتلا به وسواس فکری، با اختیار خود آن قدر خود را در معرض همان موضوعى كه از آن رنج مى‌برد، قرار می‌دهد تا از آن فكر خسته و متنفر شود. بنابراین هر روز، زمانى را به فكر كردن درباره موضوع وسواس فكرى خود اختصاص دهید و آن چنان و آن قدر درباره آن فكر كنید كه از آن متنفر شوید. در نتیجه هرگاه بدون اختیار هم ذهنتان به آن معطوف شد و خواستید از روى اجبار تكرار كنید، اراده و اختیارتان در دور كردن آن فكر و اجتناب از آن، چیره وحاكم می‌شود.

در ضمن اینکه برخی از دوستان علت چشم چرانی آقایان را محیط غیراخلاقی جامعه می‌دانند و این موضوع را طبیعی تلقی می‌کنند، باید عرض کنم که محیط غیر اخلاقی بعضی از جاهای جامعه در چشم چرانی برخی افراد تاثیرگذار است و می‌تواند یکی از دلایل چشم چرانی افراد باشد، ولی نمی‌تواند تنها علت باشد؛ بلکه به اراده و خواست افراد نیز بستگی دارد؛ زیرا افراد زیادی نیز هستند که با وجود قرار گرفتن در محیطهای نامناسب، نگاه و چشم خود را کنترل می‌کنند و دچار این بیماری روحی نیستند.

پی‌نوشت‌ها:
[1]. همه مراجع (به جز آیت اللّه صافى):
نگاه به صورت نامحرم، اگر بدون قصد لذّت و بدون ترس افتادن به حرام باشد، اشكال ندارد ولى اگر با یكى از این دو مشخصه همراه باشد، جایز نیست.[توضیح‌‏المسائل مراجع، م2433 آیت اللّه نورى، توضیح‏‌المسائل م2429 آیت اللّه تبریزى، استفتاءات، س1597 آیت اللّه وحید، توضیح‏‌المسائل م2442 و آیت اللّه خامنه‏‌اى، استفتاء، س509]
امّا نظر آیت اللّه صافى: نگاه به قصد لذت حرام است و بدون قصد لذت و ترس افتادن به حرام نیز بنابر احتیاط واجب جایز نیست.[آیت اللّه صافى، توضیح‌‏المسائل مراجع، م 2433 و هدایة العباد، ج2 (النكاح) م. 18]
البته توجه داشته باشید؛ فرض مسأله در رساله‏‌هاى عملیه، در مورد نگاه عمدى و پیوسته است و گرنه نگاه اتفاقى به فتواى همه مراجع تقلید اشكالى ندارد.
[2]. روانشناسی یادگیری، یحیی سید محمدی، ص141




طبقه بندی: مشاوره خانواده،  اخلاق و رفتار همسر،  ارتباط با همسر، 
برچسب ها: چشم چرانی، چشم چرانی شوهر، حساسیت همسر، حکم نگاه کردن، شهوانی، نگاه شهوانی، وسواس فکری،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : سه شنبه 20 خرداد 1393 | توسط : عقیل مصطفوی مجد
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات