کارشناسان تربیتی معتقدند خویشتنداری که از عوامل مهم موفقیت است، از ابتدای دوره کودکی شکل می‌گیرد؛ از همین رو والدین و مربیان می‌بایست برای پرورش و رشد کودکانی صبور و بردبار، آموزش ببینند.

وابسته و برآورده کردن تمام خواسته‌های کودکان آن هم بدون درنگ، گرچه آن‌ها را برای لحظاتی کوتاه خوشحال می‌کند، امّا در آینده از آنان در برابر ناکامی‌ها و مشکلات، افرادی ناشکیبا می‌سازد.

کودکان لازم است به گونه‌ای تربیت شوند که بتوانند برای رسیدن به لذت‌های ماندگار و اهداف عالی از انگیزه‌ها و لذت‌های آنی چشم پوشی کنند. آنان می‌بایست یاد بگیرند که حتی برخی از خواسته‌هایشان تا ابد دست نیافتنی است.

در یک آزمایش از کودکان چهارساله خواسته شد که اگر خواستند همان وقت یک شیرینی بخورند، ولی اگر 15 تا 20 دقیقه صبر کنند، قادرند دو شیرینی بخورند. عده‌ای در برابر وسوسه خوردن شیرینی تاب نیاوردند و از خیر دو شیرینی گذشتند، ولی دسته‌ای دیگر با آواز خواندن، بستن چشم‌ها، بازی کردن، به خواب زدن و سرگرم کردن خود توانستند جلوی وسوسه خوردن شیرینی را بگیرند.

18سال بعد در بررسی دیگری روی همین افراد، محققان متوجه شدند کودکان صبوری که دو شیرینی دریافت کرده بودند، در نوجوانی روابط اجتماعی بهتری داشتند، کارآمدتر و دارای قدرت ابراز وجود بودند. بهتر می‌توانستند با ناکامی‌های زندگی دست و پنجه نرم کنند و بر اثر فشارهای روانی ابتکار عمل بهتری داشتند. در رویارویی با مشکلات به جای کنار کشیدن، به استقبال چالش‌ها می‌رفتند، آنان اعتماد به نفس داشتند و در کارها از خود خلاقیت نشان می‌دادند.[1]

ما می‌توانیم مهارت خویشتنداری را به کودکان آموزش دهیم. تمرین در باشگاه ماه مبارک رمضان در قالب "روزه کله گنجشکی" در مدت یک ماه، وقت مناسبی برای کسب مهارت خویشتنداری در کودکان است. تشویق بزرگسالان، ایجاد فضای روان شناختی و زیباشناختی در مساجد، هنگام افطاری، خوردن سحری، زیارت اماکن مشرفه و شرکت در مجالس تلاوت و تواشیح و ... کمک مناسبی برای آسان سازی کسب خویشتنداری در کودکان است.

پی‌نوشت:
[1]. هوش هیجانی، دانیل گلمن، ص120

بازنشر اول: رهروان ولایت




طبقه بندی: تهاجم فرهنگی،  تربیت فرزند،  سبک زندگی، 
برچسب ها: روزه، روزه کله گنجشکی، مهارت خویشتنداری، خویشتنداری، صبر و بردباری، ماه رمضان،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : چهارشنبه 3 تیر 1394 | توسط : عقیل مصطفوی مجد
با سلام، بنده دارای یک دختر دانشجوی 20 ساله هستم. متاسفانه دختر دانشجویم در مدتی که در دانشگاه بود، بیشتر متمایل به پوشیدن مانتو شلوار شد تا پوشش چادر و این نوع پوشش هم برخلاف شأن خانواده ما است. نمی‌دانم چگونه او را به پوشش چادر وادارم. البته نگرانی بنده بیشتر از این است که نکند این روند ادامه پیدا کند و حتی نوع پوشش مانتو شلوارش نیز تغییر کند. لطفا راهنمایی کنید.

پاسخ سوال:
با سلام، ابتدا از اینکه ما را به عنوان راهنمای خود انتخاب کرده‌اید، تشکر می‌کنم.

احتمالا، این نوع تغییر پوشش از سوی دختر دانشجوی شما، ناشی از محیط و فضای دانشگاه بوده است؛ زیرا دانشجویان چادری نسبت به دیگران بسیار اندک هستند. لذا دانشجویان چادری بیشتر، فضای متاثری از فضای غالب دانشگاه را تجربه می‌کنند.

امّا باید توجه داشت که علت اینگونه تغییر رفتارها و کوتاه آمدن از ارزش‌ها، ضعف اعتماد به نفس است که ممکن است به تدریج منجر به کم حجابی، کم اهمیتی به نماز و روزه و ... بشود. بنابراین باید تلاش کرد تا اعتماد به نفس از دست رفته فرزندتان باز گردد.

ولی در صورت تاکید دخترتان بر ترک چادر، مقاومت نشان ندهید؛ زیرا همانطور که می‌دانید پوشش اسلامی در چادر منحصر نمی‌باشد و اگر پوشش مانتو شلوار براساس عرف و شرع باشد؛ یعنی تنگ، کوتاه، چاک‌دار و تحریک کننده نباشد، پوشش مورد نظر شارع مقدس است.

اگر هم اغماض و چشم پوشی از شأن خانوادگی واقعا برایتان مشکل ساز است، می‌توانید به دخترتان پیشنهاد دهید که در محیط دانشگاه با مانتو شلوار و در بیرون از آن با چادر باشد.

نکته: هیچ گاه برای واداشتن فرزندان به پوشش مطلوب، از زور و اجبار استفاده نکنید؛ چه اینکه این کار می‌تواند موجب گرایش او به پوشش نامناسبی غیر از چادر و مانتوشلوار شود.

امام صادق(علیه‌السلام) در این باره فرموده است: «همانا کسی می‌تواند امر به معروف و نهی از منکر کند که در او سه خصلت باشد: به آنچه امر می‌کند خودش عمل کند و از آنچه نهی می‌کند خودش دوری جوید و در آنچه امر یا نهی می‌کند اعتدال را رعایت نماید و در آنچه امر یا نهی می‌کند، نرمی نشان دهد.»[1]

پی‌نوشت:
[1]. خصال، ج1، ص171

بازنشر اول: رهروان ولایت




طبقه بندی: سبک زندگی،  تربیت فرزند،  حجاب و بدحجابی، 
برچسب ها: مانتو شلوار، امر به معروف و نهی از منکر، چادر، دانشجو، پوشش مطلوب، اعتماد به نفس،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : یکشنبه 31 خرداد 1394 | توسط : عقیل مصطفوی مجد
نیایش و عبادت به عنوان روح و جوهره‌ی زندگی در تمام دوره‌های عمر، لازم و حیاتی می‌باشد، "هانری لینک" روانشناس آمریکایی، که به گفته‌ی خویش، ابتدا منکر خدا بود و دین را مرجع و پناهگاه نابخردان و مرتجعان می‌دانست، با دیدن حوادث گوناگون، به خدا ایمان آورد. او در کتاب خود، "بازگشت به سوی ایمان" می‌نویسد: «در نتیجه‌ی تحقیقات طولانی که درباره افراد داشتم پی‌ بردم که شخصیت هر کس با دین سر‌وکار داشته باشد و به عبادت بپردازد آنچنان قوی و نیرومند خواهد شد که هیچ گاه انسان بی‌دین نمی‌تواند چنین شخصیتی به دست آورد».

 اما [این مسئله] در جوانی به دلیل حساسیت و جایگاه ممتاز آن، از ارزشی دوچندان برخوردار است؛و نمی‌توان شیرینی و لذتی را که عبادت در جوانی دارد و تأثیری که در اندیشه و روان انسان برجای می‌گذارد با دوره‌های دیگر مقایسه کرد.[1]

در روایتی پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) جوان عابد را اینگونه توصیف می‌فرماید:
«فضل‏ الشّابّ‏ العابد الّذی‏ یعبد فی صباه على الشّیخ الّذی یعبد بعد ما كبرت سنّه كفضل المرسلین على سایر النّاس؛ فضیلت جوان عابد كه از آغاز جوانى عبادت كند بر پیرى كه وقتى‏ سن بسیار یافت عبادت كند چون فضیلت پیغمبران بر سایر مردم است.»[2]

و در روایتی دیگر رسول خدا (صلی الله علیه و اله) جوانی را که از زیبایی خود سوء استفاده نکند بلکه جوانیش را در راه عبادت خدا سپری نماید محبوبترین خلق نزد خدا دانسته چنانکه خدا نزد ملائکه به او افتخار می‌کند.
«إِنَ‏ أَحَبَ‏ الْخَلَائِقِ‏ إِلَى‏ اللَّهِ‏ تَعَالَى شَابٌّ حَدَثُ السِّنِّ فِی صُورَةٍ حَسَنَةٍ جَعَلَ شَبَابَهُ وَ جَمَالَهُ فِی طَاعَةِ اللَّهِ تَعَالَى ذَاكَ الَّذِی یُبَاهِی اللَّهُ تَعَالَى بِهِ مَلَائِكَتَهُ فَیَقُولُ هَذَا عَبْدِی حَقّا؛همانا محبوب‌ترین خلق نزد خدا نوجوانی زیباست که جوانی و زیبایی خود را در راه پیروی از خدا قرار داده است؛ کسی که خدا به اوو نزد ملائکه افتخار میکند و میفرماید این بنده حقیقی من است.»[3]

عبادت در دوران جوانی چنان اهمیتی دارد که جوان عابد یکی از هفت گروهی است که خداوند متعال در روزی که سایه ای جز سایه او نیست سایه خواهد داد.
«عَنِ النَّبِیِّ صلی الله علیه و آله قَالَ: سَبْعَةٌ یُظِلُّهُمُ‏ اللَّهُ‏ فِی‏ ظِلِّهِ‏ یَوْمَ لَا ظِلَّ إِلَّا ظِلُّهُ إِمَامٌ عَادِلٌ وَ شَابٌّ نَشَأَ فِی عِبَادَةِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ و...؛پیامبر صلی الله علیه و اله فرمود: خداوند در روزی که سایه ای جز سایه او نیست، هفت کس را سایه خواهد داد:امام عادل، و جوانی که با عبادت خدا رشد کرده باشد...»[4]

و مهمتر از همه  اینکه وقتی جوان در دوران جوانی راه عبادت خدا را در پیش گرفت عبادت وی در دوران پیری که از کیفیت کمتری برخوردار خواهد بود نیز با همان کیفیت بالای عبادت در دوران جوانی محاسبه می‌شود.
«عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ علیه السلام، قَالَ: «قَالَ النَّبِیُّ صلى الله علیه و آله: إِنَّ الْمُسْلِمَ إِذَا غَلَبَهُ ضَعْفُ الْكِبَرِ، أَمَرَ اللَّهُ- عَزَّ وَ جَلَّ- الْمَلَكَ أَنْ یَكْتُبَ لَهُ فِی حَالِهِ تِلْكَ مِثْلَ‏ مَا كَانَ‏ یَعْمَلُ‏ وَ هُوَ شَابٌ‏ نَشِیطٌ صَحِیح؛امام صادق(علیه السلام)فرمودند: هر گاه ضعف پیری بر مسلمان غلبه کرد خداوند به ملک امر می‌کند عمل او را همانگونه که در جوانی انجام می‌داد برایش بنویسید.»[5]‏

نکته مهمی که از این احادیث برداشت می‌شود این است که جوانان قدر دوران جوانی خود را بدانند و از آن به عنوان یک فرصت طلایی برای عبادت در راه خدا استفاده نمایند و والدین گرامی و همچنین مربیان عزیز نسبت به تربیت دینی و تقویت روحیه عبادی در جوانان با استفاده از شیوه‌های گوناگون آموزشی و تربیتی جوانان را به این سمت هدایت نمایند.

منابع:
[1]. جوان پرستش عبادت و تقوا، علی احمد پناهی، مجله راه تربیت، بهار 1389، شماره 10،ص 27و28.
[2]. نهج الفصاحة (مجموعه كلمات قصار حضرت رسول صلى الله علیه و آله)، ابو القاسم‏ پاینده، تهران، 1382، ص 588.
[3]. کنز‌العمال، متقی هندی، ج 15 ص785.
[4]. وسائل الشیعة، شیخ حر عاملى،انتشارات آل البیت، ج‏5، ص 199.
[5].‏ الكافی، کلینی، چاپ دارالحدیث، ج‏5، ص 307.

باز نشر اول: رهروان ولایت




طبقه بندی: سبک زندگی،  تربیت فرزند، 
برچسب ها: عبادت جوان، روز جوان، بهترین فرصت زندگی، عبودیت،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : پنجشنبه 14 خرداد 1394 | توسط : محمد هاشم توفیقی
مادری هستم که بنابه دلایلی، دختر 14 ساله‌ام را خود به مدرسه می‌برم و می‌آورم، آیا این همراهی من با دخترم، بازخورد منفی برای او دارد؟

پاسخ سوال:
این کار شما به عنوان مادر به چند دلیل نادرست است:

1. این کار شما باعث می‌شود که دخترتان تصور کند که شما، او را هنوز بچه می‌دانید، در حالی که او بزرگ شده و استقلال طلب است.
2. همسن و سالان دخترتان، قضاوت نادرستی نسبت به او پیدا می‌کنند و تصور می‌کنند که او دختر بچه لوس و بچه ننه‌ای است.

3. اطرافیان و دیگران ممکن است از رفتار شما برداشت نادرستی پیدا کنند و تصور کنند که شما نسبت به فرزندتان اعتماد ندارید که در اینصورت این فرزند شماست که از نگاه‌های دیگران رنج و آزار می‌بیند. 

بنابراین اجازه دهید که فرزندتان خود به تنهایی به مدرسه برود، تا حس عدم وابستگی و مستقل بودنش هم تقویت شود. به علاوه او در سنی است که با همسالان خود لذت می‌برد و روحیه اجتماعی‌اش تقویت می‌گردد.

اگر به هردلیلی ناگزیر هستید که همراه دخترتان باشید، بهتر است دویست، سیصد متر مانده به مدرسه از او جدا شوید.
اگر نگران مسائل اخلاقی هستید، با رفتار خوب و توجه به خواسته‌های منطقی‌اش و همچنین اظهار اعتماد به او، پشتوانه فرهنگی ایجاد کنید. لذا موقع رفتن به مدرسه از نصیحت‌ها و تذکرات مستقیم اخلاقی به دخترتان اجتناب کنید و به جای آن از نصیحت‌های غیرمستقیم استفاده کنید؛ مثلا به دخترتان بگویید؛ دختر من آنقدر فهمیده، عفیف و خوب است که شأن خود و خانواده‌اش را رعایت می‌کند.

اگر هم نسبت به خطرات احتمالی، نگران هستید، به خداوند توکل کنید. به راستی که؛
گر نگه‌دار من آن است که من می‌دانم
شیشه را در بغل سنگ نگه می‌دارد
در ضمن، صدقه روزانه در بوجود آمدن آرامش برای شما و فرزندتان بسیار تاثیرگذار است.

بازنشر اول: 
رهروان ولایت




طبقه بندی: تربیت فرزند،  مشاوره خانواده، 
برچسب ها: اعتماد به فرزند، بچه ننه، استقلال طلب، نصیحت‌ غیرمستقیم، نصیحت‌ مستقیم، صدقه، مسائل اخلاقی،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : پنجشنبه 14 خرداد 1394 | توسط : عقیل مصطفوی مجد
پسری دارم که سوم راهنمایی است، ولی متاسفانه باتوجه به اینکه در آستانه ایام امتحانات آخرسال هست، مدتی است که اصلا درس نمی‌خواند. لطفا راهنمایی کنید که چگونه می‌توانم او را ترغیب به درس خواندن کنم؟

پاسخ سوال:
قبل از هرچیز، ذکر این نکته برای شما والدین ضروری است که سعی کنید توقع بهترین بودن فرزندتان در همه چیز را برای همیشه از ذهن خود دور کنید و به این باور داشته باشید که هر فردی لزوما در همه چیز استعداد و ظرفیت ندارد، بلکه معمولا در زمینه‌های خاصی استعداد دارد و لازم نیست در همه چیز بهترین باشد. امام علی(علیه‌السلام) در این باره فرموده است: «لایزالُ النّاسُ بِخیرٍ ما تَفاوتُوا فَإذا استَووا هَلَکُوا؛ خیر مردم در تفاوت‌های آنان است و اگر مساوی شوند، از بین خواهند رفت.»[1]

همچنین می‌توان گفت که بسیار از پدر و مادرها به نمره 20 علاقه نشان می‌دهند که خیلی مطلوب نیست. آنچه که مطلوب است، این است که فرزندتان در حد توان خود تلاش کرده باشد، گرچه نمره 20 را هم نگیرد. از این رو انتظار و توقع زیاد از حد از توانایی ذهنی کودک، یکی از اشتباهات رایج برخی از والدین است.

امّا کم‌توجهی و یا بی توجهی فرزندتان نسبت به درس و ایام امتحانات می‌تواند ناشی از یک از علل ذیل باشد:

1. از آنجایی که فرزندتان در آستانه ورود به دوره نوجوانی و حس استقلال هم طلبی در او نمایان گشته، تذکر و نصیحت‌های پی در پی شما، به صورت غیرمستقیم این پیام را به او می‌دهد که هنوز بچه است و بزرگ نشده است. لذا این پیام، او را به لج بازی می‌کشاند تا بتواند استقلال خود را حفظ کند. بنابراین سعی کنید تذکرات و نصیحت‌ها را به حداقل برسانید و حساسیت چندانی از خود بروز ندهید. بلکه اجازه دهید خودش به درس و تحصیل بیندیشد و مسئولیت پذیری از درون ایجاد شود.

2. در صورتی که رابطه شما با همسرتان مناسب نیست و گه گاه باهم مشاجره دارید یا اگر خود فرزندتان با خواهر یا برادرش مشاجره دارد، لازم است جلوی این تنش‌ها و مشاجرات را بگیرید.

3. چه بسا عدم رغبت فرزندتان به درس و تحصیل، منشأ پزشکی داشته باشد؛ مانند کارکرد نادرست کبد یا اختلالات هورمونی که نیازمند یک چکاپ کلی است.

4. استفاده مداوم از اغذیه و خوراکی‌‎‌های با طبع سرد و همچنین مصرف زیاد شیرینی باتوجه به هضم سنگین گلوکز، بدن فرزند شما را سست و بی حال می‌کند. بنابراین کم کردن شیرینی و استفاده از خوراکی‌های با طبع گرم، برای فرزندتان لازم است.

5. قرار گرفتن فرزندتان در یک محیط نامناسب و وجود نزدیکانی که از جهت درسی نامناسب هستند، می‌تواند موجب تاثیرگذاری آنان بر روی فرزند شما ‌گردد. لذا به تدریج با تغییر محیط فرزند خود و رفت و آمد با خانواده‌هایی که از جهت تربیت فرزند موفق عمل کرده‌اند، می‌تواند تاثیر مثبتی در تربیت شخصیت فرزند شما داشته باشد.

علاوه بر آن، شما می‌توانید الگوهای باسوادی را از نزدیکان خود که در زندگی خانوادگی و تربیت فرزند موفق بوده‌اند، معرفی کنید.

یک توصیه: سعی کنیم برای فرزندمان الگو باشیم؛
واقعا چرا فرزندمان هنگامی که از مدرسه به خانه برمی‌گردد، می‌‌بایست تکالیفش را انجام دهد، در حالی‌که ما به عنوان والدین به هنگام برگشت از سرکار به خانه، تنها تلویزیون تماشا می‌کنیم؟ چرا فرزندمان می‌بایست درس بخواند، در حالی‌که می‌شنود که ما به عنوان پدر یا مادر از کارمان ناراضی هستیم؟ چرا وقتی ما والدین هیچ کتابی مطالعه نمی‌کنیم، فرزندمان باید کتاب مطالعه کند؟
بنابراین لازم است میان سطح توقع خود از فرزندمان و عملی که خود انجام می‌دهیم، یک انسجام و پایداری خوبی برقرار باشد، تا الگوی درستی برای فرزندمان باشیم.

پی‌نوشت:
[1]. بحارالانوار، ج77، ص383

بازنشر اول: رهروان ولایت




طبقه بندی: تربیت فرزند،  مشاوره خانواده، 
برچسب ها: ایام امتحانات، درس و تحصیل، بی رغبتی به درس، الگوی فرزندان، بی رغبتی فرزندان به درس، نمره 20،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : چهارشنبه 13 خرداد 1394 | توسط : عقیل مصطفوی مجد
  • تعداد کل صفحات : 45  صفحات :
  • ...  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
  • 5  
  • 6  
  • 7  
  • 8  
  • ...  
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات