امروزه با توجه به روند رو به رشد ابزارهای تکنولوژی در زندگی و سرگرم شدن فرزندان با اینگونه وسائل سرگرم کننده مانند بازی‌های پلیسشن، رایانه، تبلت، گوشی‌ و ... و از طرفی برنامه نداشتن برای مسائل دینی و معنوی فرزندان از سوی والدین، باخود دوری آنان از محیط‌های مذهبی همچون مسجد و دیگر اماکن مذهبی را بدنبال داشته است.

امّا فارغ از اینکه برنامه‌های مسجد و اینگونه اماکن مذهبی نیازمند جذاب سازی برای نسل جدید به ویژه نوجوانان و جوانان است، خود والدین چگونه می‌توانند فرزندانشان را با اینگونه محیط‌های دینی بیش از پیش آشنا کرده و زمینه جذب آنان به اینگونه محیط‌ها که موجب تعلیم، تربیت و رشد دینی، شخصیتی و اجتماعی فرزندان می‌شود، فراهم کرد؟!

قبل از هرچیز، لازم است به این نکته توجه داشت که هیچ گاه نباید برای مسائل تربیتی به ویژه مسائل دینی و عبادی از اهرم زور و فشار برای جذب نوجوانان و جوانان کرد؛ چرا که این کار با خود تنفر نوجوان و جوان را بدنبال خواهد داشت. از سویی دیگر؛ استفاده از زور و فشار، شیرینی و حلاوت عبادت و حضور در اینگونه محیط‌ها را در کام آنان تلخ می‌کند.

معمولا عده‌ای از والدین جهت ترغیب فرزندانشان به اینگونه اماکن دینی، از تحریک احساسات و عواطف آنان استفاده و از این طریق پای فرزندانشان را به مسجد باز می‌کنند، امّا بهتر است این شیوه برای مقابله با رفتارهای نادرست و ناپسند فرزندان به ارزش‌های دینی استفاده کرد و برای علاقه مند سازی و ترغیب آنان به عبادات ازجمله حضور در مسجد، اماکن مذهبی و شرکت در مراسمات آن از راه‌های ذیل استفاده نمود:

۱. مسلما والدین در درجه اول به عنوان الگوی فرزندانشان به حساب می‌آیند؛ از این رو اگر والدین علیرغم مشغله‌های مختلف، همواره اهل انجام افعال عبادی و حضور در اماکن مذهبی باشند، به طبع فرزندانشان هم نسبت به مسائل دینی بی تفاوت نخواهند بود و کم کم این میل و فطرت دینی در آنان شکل خواهد گرفت.

۲. وقتی والدین قصد شرکت در مجالس مذهبی و حضور در مسجد را دارند، هیچ گاه به فرزندشان اصرار زیاد نکنند، بلکه تنها به او اطلاع دهند. باتوجه به اطلاع او از رغبت قلبی والدین، اگر مایل باشد، با آنان همراه خواهد شد.

۳. گاهی حس استقلال طلبی در نوجوان و جوان مانع از این می‌شود که انان همراه والدین در مجالس دینی و اماکن مذهبی حضور پیدا کنند. از این رو اگر مسجد در نزدیکی محل زندگی آنان وجود دارد، بهتر است والدین به فرزند نوجون و جوانشان اجازه دهند خود به تنهایی به مسجد برود.

۴. القای غیر مستقیم درباره ارزش و جایگاه مسجد و تاثیر انجام مسائل عبادی در آن، می‌تواند نقش بسزایی در علاقه مند سازی فرزند به حضور در مسجد ایجاد کند؛ مانند دادن کتاب به او به عنوان هدیه با موضوع مسجد یا صحبت کردن درباره ارزش و جایگاه مسجد با شخص ثالث(مانند مادر یا ...) به گونه‌ای که فرزند نیز این حرف‌ها را بشنود.

قطب راوندى در كتاب لب اللباب، از پیامبر اكرم(صلى‌الله‌علیه‌وآله) نقل مى‌كند: «مَن أحبَّ الله فَلیحبنّى وَ مَن أحبّنى فَلیحّب عترتى، إنّى تاركٌ فِیكُم الثقلَین، كِتاب الله وَ عترتى وَ مَن أحبّ عترتى، فَلیحب القرآن وَ مَن أحبّ القُرآن فَلیحّب المساجد فأنّها افنیة الله و ابنیته، اذن فى رفعها و بارك فیها، میمونةٌ، میمون اهلها مزیّنه، مُزّین اهلها، محفوظه اهلها، هُم فى صلوتهم، والله فى حوائجهم هم فى مساجدهم والله من ورائهم؛ كسى كه خدا را دوست دارد، قطعاً مرا دوست خواهد داشت و آن كه مرا دوست بدارد، باید خاندان و اهل بیت مرا نیز دوست داشته باشد. من در میان شما دو چیز گران سنگ باقى مى‌گذارم: كتاب خدا و اهل بیتم و هر كه اهل بیت مرا دوست بدارد، حتماً قرآن را نیز دوست می‌دارد و هر كه دوست دار قرآن باشد مساجد را نیز دوست مى‌دارد; چرا كه مساجد درگاه‌ها و خانه‌هاى خداست. در مرتفع ساختن آن‌ها اذن داده شده و خدا در آن‌ها بركت قرار داده است. اهل مسجد، مبارك و محترم و آراسته و از خطرات در امانند. آن‌ها در نمازند و خداوند در كار رفع نیاز آن‌هاست، آنان در مسجدند و خداى بزرگ بر آن‌ها ناظر و محیط است.»[۱] 

۵. ثبت نام فرزند در برنامه‌های فرهنگی، تفریحی، ورزشی و هنری مسجد که همه ساله در قالب دوره‌های تابستانه شکل می‌گیرد، می‌تواند در بستر تعلق به گروه پیدا کردن(که برای نوجوان بسیار حائز اهمیت است) این علاقه و تمایل به حضور در جلسات و مجالس دینی در او شکل بگیرد.

۶. گاه حضور آشنایان و هم سن و سالان فرزند در مراسمات و مجالس دینی نیز باعث انگیزه فرزند برای حضور در اینگونه مجالس می‌شود.

۷. لازم است برای نوجوانان و جوانان وقت کافی گذاشته شود. تجربه گویای آن است که امام جماعت‌هایی که همواره در مسجد وقت کافی می‌گذرانند، در نشر و ترویج فرهنگ دینی موفق بوده و توانسته‌اند جوانان را به مسجد و نماز جذب کنند. همچنانکه پیغمبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌وآله) در بسیاری از زمان‌ها، بعد از نماز جماعت، زمان برای پاسخگویی به پرسش‌های دینی مردم قرار می‌داد.[۲]

پی‌نوشت:
[۱]. مستدرک الوسایل، ج۳، ص۳۵۵
[۲]. مسجد نمونه، رحیم نوبهار، ص۳۱

برای مطالعه بیشتر:
- نقش و عملكرد مسجد در تربیت، عبدالرضا ضرّابى، نشریه معرفت، شماره ۳۳، فروردین واردیبهشت ۱۳۷۹
- شیوه‌های جذب جوانان به مسجد، عبدالرضا ضرّابی، نشریه مسجد، شماره ۵۶، خرداد و تیر ۱۳۸۰

بازنشر اول: رهروان ولایت




طبقه بندی: سبک زندگی،  تربیت فرزند، 
برچسب ها: مسجد، جذب مسجد، جذب نوجوان، حضور در مسجد، نماز جماعت، اماکن مذهبی،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : چهارشنبه 28 مرداد 1394 | توسط : عقیل مصطفوی مجد
فرزند نوجوانی دارم که باتوجه به تربیت دینی که در این مدت به او داده شد، تمایلات دینی و مذهبی دارد، ولی نمی‌دانم چگونه او را به اماکن مذهبی مانند مسجد علاقه مند کنم؟

پاسخ سوال:
با سلام ابتدا از اینکه ما را به عنوان راهنمای خود انتخاب کرده‌اید، تشکر می‌کنم.

اگر شما به عنوان والدین بخواهید فرزند نوجوانتان در زندگی همواره دیندار باقی بماند، لازم است مربی و مکانی تربیتی مانند مسجد برای او فراهم کنید تا با انس با اینگونه فضاها و نظارت و هم‌فکری مربیان تربیتی، فرزندانی دیندار، سالم  و موفقی در زندگی داشته باشید.  

امّا برای اینکه فرزندتان جذب محیط مسجد شود، نیازمند توجه و عمل به راهکارهایی است که مسلما در نحوه تربیت او بسیار تاثیرگذارست.

راهکارها:
۱. شما والدین در درجه اول به عنوان الگوی فرزندتان می‌باشید: اگر شما والدین همواره اهل دین و انجام افعال عبادی و بدان توجه لازم را داشته باشید به طبع فرزندان نیز نسبت به مسائل دینی بی تفاوت نخواهند بود و کم کم این میل مذهبی در آنان شکل می‌گیرد.

۲. فرزند نوجوان خود را در انجمن‌های مختلف مسجد شرکت دهید. مانند شرکت در کلاس‌های آموزش مسائل دینی، قرآنی، ورزشی، هنری و…

۳. خوب است به فرزندتان در مسجد با هماهنگی امام جماعت مسئولیت دهید: مانند مسئولیت نظم دادن به قفسه‌های کتاب، قرائت اذان، قرآن و مواردی از این دست. این کار موجب خوشایندسازی و عزت نفس در فرزندتان می‌شود.

۴. بهتر است فرزندتان را با هماهنگی امام جماعت مسجد، تشویق کنید؛ از این رو شما والدین چند هدیه به مناسبت‌های مختلف گرفته و از امام جماعت محل بخواهید که این هدیه را به فرزندتان هدیه دهد. این هدیه برای تمام عمر در ذهن فرزندتان خواهد ماند و به او عزت‌نفس خواهد بخشید. البته تشویق و استفاده از جایزه نباید به گونه‌ای باشد که فرزند نسبت به حضور در مسجد، شرطی شود.

۵. برای اینکه فرزند نوجوانتان، جهت رفتن به مسجد انگیزه و تمایل بیشتری پیدا کند، خوب است دوستان فرزند نوجوانتان را هم با او همراه کنید. این کار خاطره خوشی از رفت‌وآمد به مسجد برای فرزندتان می‌سازد.

۶. شما والدین لازم است در تعلیم و تربیت فرزند نوجوانتان صبور و بردبار باشید؛ زیرا مأنوس کردن و علاقه مندسازی فرزندان به مسجد و مسائل دینی مسئولیتی زمان‌بر و نیازمند صبر و حوصله است. لذا والدین گرامی نباید در اولین تلاش خود انتظار تغییر رفتار در فرزندشان داشته باشند. از سویی دیگر؛ استفاده از زور، باعث طغیان او نیز می‌شود. پیغمبراکرم(صلی‌الله‌علیه‌وآله) در این باره فرموده است: «فرزندانتان را تحت فشار قرار ندهید و آنان را به طغیان وا ندارید.»[۱]

پی‌نوشت:
[۱]. نهج الفصاحه، کلمه‏۴۵۱

برای مطالعه بیشتر:
- شیوه‌های جذب دانش آموزان به مساجد/ معاونت پرورشی و تربیت بدنی سازمان آموزش و پرورش فارس/ کارشناس اقامه نماز، قرآن و معارف اسلامی

بازنشر اول: رهروان ولایت




طبقه بندی: سبک زندگی،  تربیت فرزند،  مشاوره خانواده، 
برچسب ها: مسجد، علاقه به مسجد، تربیت دینی، جذب مسجد، محیط دینی، امام جماعت، تشویق فرزند،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : شنبه 24 مرداد 1394 | توسط : عقیل مصطفوی مجد
اثرگذاری هریک از پدر و مادر بر رشد فرزندانشان امری انکارناپذیر و تفاوت‌های خانوادگی عامل بسیار مهمی در فرایند رشد است.
از این رو تغییر در وضعیت خانواده، به ویژه جدایی والدین یا مرگ یکی یا هردوی آنان مشکلات بزرگی در چگونگی رشد فرزندان به وجود می‌آورد. در مورد پسران، ممکن است این مشکلات تاحد رفتارهای ضد اجتماعی از قبیل دزدی، مدرسه گریزی، گرفتاری به مواد مخدر، ضدیت با علم، فرهنگ و هنر و پرخاشگری نسبت به دیگران گسترش یابد؛ درمورد دختران نیز ممکن است این امر به فساد و کینه ورزی‌های شدید و بدزبانی و بدخواهی و ظلم بینجامد.

در خانواده‌هایی که در آن‌ها کشمکش دائمی وجود دارد و پس از جدایی نیز این کشمکش‌ها به صورت دیگری ادامه دارد، بیشترین زیان‌ها نصیب فرزندان می‌شود. هرچه اختلاف والدین بیشتر باشد، به همان اندازه کمتر می‌توانند پدر و مادر خوبی باشند؛ زیرا آن‌ها یا مشغول دعوا و مرافعه و پرخاشگری و بی توجهی نسبت به یکدیگرند و یا سعی می‌کنند فرزندان خود را در مقابل فرد دیگر قرار دهند.
چنین خانواده‌ای، در مقایسه با خانواده آرامی که حتی یکی از والدین در آن حضور ندارد، ممکن است تاثیرات منفی بیشتری بر فرزندان بگذارد. هرچه سازگاری والدین با یکدیگر کمتر باشد، به همان اندازه احتمال بروز رفتارهای ضد اجتماعی و اختلالات شخصیتی فرزندان بیشتر است.

به هنگام جدایی والدین یا در جریان این مشکلات، بیشترین غم دامنگیر کودکان می‌شود و آنان را به تزلزل و سرزنش خویش دچار می‌کند.

جابجایی فرزندان از محل سکونت قبلی خود به هنگام جدایی والدین نیز، تاثیرات سوئی بر آنان دارد که در نتیجه آن، کودکان نه تنها یکی از والدین، بلکه دوستان و همسایگان و محیط مانوس زندگی خود را نیز از دست می‌دهند.

طلاق، به ویژه برای مادران دشواری‌های بعدی را  به همراه دارد. معمولا آنان پس از جدایی به تدریج تنها و افسرده می‌شوند و وضع مالیشان نیز بدتر می‌شود، به ویژه وقتی که سرپرستی فرزندان را نیز عهده دار باشند. همین فرزندان اگر پسر باشند، دردسرهای تازه‌ای فراهم می‌کنند. پسران این مادران، منفی باف و لجباز  و دخترانشان پرخاشگر و شاکی می‌شوند.

البته اگر پدر یا مادر، پس از جدایی، موفق به ازدواج تازه و موفقیت آمیزی شوند، مشکلات فرزندان کاهش خواهد یافت؛ هرچند سازگاری کودکان با پدر و مادر ناتنی معمولا دشوار است و طول می‌کشد. بدترین حالت وقتی است که پدر یا مادر کودک به شدت سرگرم همسر تازه خود باشد که در نتیجه، این احساس به کودک دست می‌دهد که هم پدر و هم مادر خود را از دست داده و هر دو، او را فدای امیال خویش ساخته‌اند. اگر ازدواج مجدد در سنین نوجوانی فرزندان رخ دهد، این مشکلات بیشتر نیز می‌شود.

در خانواده‌هایی که کودکان از سرپرستی پدر محروم می‌شوند، زندگی و رشد فرزندان دچار اختلال می‌شود؛ در چنین شرایطی غمگینی فرزندان، شدید و طولانی و چاره آن نیز بسیار دشوار است.

امّا مهم‌ترین عاملی که بر رشد کودک تاثیر مستقیم می‌گذارد و بسیاری از مشکلات رشد و تعلیم و تربیت کودکان را حل می‌کند باید اساسا در کمک به رشد و آگاهی والدین انجام شود.

بازنشر اول: رهروان ولایت




طبقه بندی: تربیت فرزند، 
برچسب ها: والدین بدسرپرست، والدین مطلقه، طلاق، فرزندان پرخاشگر، پدر و مادر ناتنی، آگاهی والدین،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : یکشنبه 28 تیر 1394 | توسط : عقیل مصطفوی مجد
چگونه می‌توان فرزندمان را علاقه مند به حفظ قرآن کنیم؟ با توجه به اینکه فرزندمان اصلا علاقه‌ای به حفظ ندارد؟

پاسخ سوال:
باید خانه و خانواده به گونه‌ای باشد که قرآن را در کام فرزندان شیرین کند؛ با زمزمه‌های پدر و مادر، با همراه بردن در جلسات قرآنی، با تشویق و تحسیت، با بردن خوراکی‌هایی که برای بچه‌ها مطلوب است و دوست دارند. همگی این‌ موارد برای فرزندان موجب می‌شود خاطرات خوشی از جلسات قرآنی پیدا کنند و به اصل قرآن علاقه‌مند شوند و این علاقه مندی طبیعتا آن‌ها را به سمت قرآن می‌کشد.

پس از ایجاد این علاقه نوبت به بحث حفظ می‌رسد. همانطور که در آموزه‌های دینی آمده است از همان زمانی که فرزند در رحم مادر است و بلکه پیش از آن باید کار را شروع کرد. مسلما مادری که در ایام بارداری و قبل از آن مداومت در تلاوت قرآن می‌کند، فرزندش آمادگی بیشتری برای یادگیری و حفظ قرآن خواهد داشت.

امّا برای فرزندی که اصلا تمایل به حفظ قران از خود نشان نمی‌دهد، توصیه بر این است که همچنان او را به جلسه قرآن برد و تحت تربیت منظم و سیستماتیک قرار داد. در این مدت نباید به فرزند فشار آورد تا حتما آیات قرآن را حفظ کند، بلکه باید سعی کرد مرحله به مرحله این علاقه مندی را در او با تشویق، تحسین و ... ایجاد نمود.

چه بسا عدم تمایل فرزند به یادگیری و حفظ قرآن موجب شود که پدران و مادران از آنجایی که نمی‌خواهند تحمیلی بر فرزندشان داشته باشند، کاملا از این کار منصرف شوند. در حالی که نباید به زودی ناامید شوند و فرزندشان را رها کنند بلکه سعی کرد امکانات اولیه از جمله کلاس مناسب و معلم حاذق و باتجربه را فراهم کرد. 

گاهی شاید لازم باشد که پدر یا مادر چند جلسه‌ای را همراه فرزندشان باشند؛ چرا که برخی از فرزندان به خاطر عدم انس با فضای کلاس احساس ترس دارند. لذا برای انس بیشتر والدین می‌تواند چند جلسه‌ای همراه فرزندشان باشند.

امّا اگر با رعایت این موارد و تشویق و تحسین‌هایی که نسبت به فرزندتان می‌کنید، همچنان فرزندتان نسبت به یادگیری و حفظ قرآن بی علاقگی از خود نشان می‌دهد، طبیعتا تحمیل به او کار درستی نخواهد بود.

منبع: یک نت




طبقه بندی: سبک زندگی،  تربیت فرزند،  مشاوره خانواده، 
برچسب ها: علاقه مند کردن به قرآن، حفظ قرآن، توجه به قرآن، یادگیری قرآن،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : سه شنبه 16 تیر 1394 | توسط : عقیل مصطفوی مجد
در بررسی موضوع تربیت، یکی از مهمترین بحث‌هایی که توجه اندیشمندان علوم تربیتی را به خود جلب کرده است، عوامل و نقش آفرینان در عرصه تربیت‌اند. عوامل تربیت را می‌توان از چشم اندازهای مختلفی، تجزیه و تحلیل کرد که در این بخش به بررسی عوامل تربیتی با توجه به سیره و سخن حضرت امام حسن(علیه‌السلام) می‌پردازیم: 

یک) اعضای خانواده
خانواده از مهمترین عوامل نقش آفرین در عرصه تربیت از نظر وراثت و محیط است. مهمترین هدف از تشکیل آن، ایجاد و پرورش نسل جدید و هدایت آن به سوی اهداف عالی تربیتی است. خانواده، کانون مقدسی است که در پرتو پیوند زناشویی دو انسان، پایه گذاری شده است و با پدید آمدن فرزند، جلوه‌ای نو به خود می‌گیرد. نتیجه این پیوند، فرزندانی است که هر کدام ممکن است بر اثر تأثیرگذاری خانواده در آینده، سربار یا سرباز جامعه باشند. روان شناسان اجتماعی، خانواده را یکی از پاسداران آثار تمدن و فرهنگ جوامع مختلف انسانی می‌دانند. مهمترین رکن خانواده، پدر و مادر است. نقش والدین هم در قبال فرزند از دو جهت قابل بررسی است: 

1. جنبه وراثت: بر اثر آن، رنگ چهره و پوست، شکل استخوان بندی و سایر صفات جسمانی، و نیز بسیاری از خلق و خوی‌ها، بیماری‌ها، زیبایی‌ها و زشتی‌های ظاهری به کودک منتقل می‌شود.
2. از نظر محیطی: بر اثر محیط، نوع افکار و اندیشه‌ها، آداب و رفتار، سجایای اخلاقی، زبان، نحوه سخن گفتن و معاشرت با دیگران و فرهنگ و رسوم خانوادگی به کودک آموخته می‌شود.
وقتی سخن از خانواده به میان می‌آید در ذهن انسان، پدر و مادر جلوه می‌کند. کودک از مادر، درس زندگی، عشق و محبت می‌آموزد و از پدر، درس اقتدار، انضباط و چگونگی موضع‌گیری در برابر مسائل و حوادث اجتماعی.[1]

پدر صالح
پدر که رکن مهم خانواده است و به عنوان عامل محیطی و وراثتی، نقش ایفا می‌کند، باید دارای شرایط شایسته و صفات خوب و پسندیده و سجایای اخلاقی و انسانی باشد. یک خانواده اصیل، زمانی می‌تواند در آغوش خود، فرزندان شریف و با فضیلتی بپرورد که مدیر آن خاندان، دچار انحراف و انحطاط نشده باشد و سجایای عالیه خانوادگی خود را که سرمایه شرف و عزت آن خانواده است؛ مانند گوهر گران‌بهایی در محیط خانواده خود حفظ کند؛ اما ضعف مبانی ایمانی و اخلاقی یک پدر، مانند بیماری سرطان بر پیکر خانواده اصیل و نجیب پنجه می‌اندازد و ریشه‌های فضایل و شرافت را یکی پس از دیگری از بین می‌برد.

مطمئنا اگر پدرِ آینده برای هر خانواده که به عنوان مدیر خانواده محسوب می‌شود، فردی با ایمان و صالح باشد، همسر و سایر اعضای خانواده را در پرتو مهر و محبت ـ که ریشه در ایمان او دارد ـ قرار می‌دهد و بر اثر شایستگی‌های معنوی خویش، کانون خانواده را به محیطی امن و باصفا تبدیل میکند و زمینه رشد و تربیت فرزندان با ایمان و مسئولیت پذیر را فراهم خواهد کرد. پدر در کانون خانواده، نقش مدیریت دارد و مظهر امنیت، قانونمندی، عدالت و نظم و در مواردی که خوف و هراسی باشد، پناهگاه خانواده است و برای رفع سایر نیازمندی‌های خانواده از جمله نیازهای اقتصادی می‌کوشد.
او می‌تواند مشکلات فرزندان را حل کند و به آنان اعتماد به نفس بدهد. در عین حال، ریشه بسیاری از عصیان‌ها، لغزش‌ها و گرایش‌های ناپسند کودک، ناشی از اِعمال خشم‌ها و ایجاد رعب‌ها و ظلم‌های پدر است. اهانت‌ها، ضعف و سستی او در مدیریت خانواده، انحطاط اخلاقی پدر، باعث پدید آمدن آثار نامطلوب و عواقبی سوء در وجود طفل خواهد شد.

ادامه مطلب



طبقه بندی: سبک زندگی،  تربیت فرزند،  مقاله، 
برچسب ها: فرزند صالح، امام حسن مجتبی، امام حسن، پدر صالح، دوستان و همسالان، کانون‌های اجتماعی،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : چهارشنبه 10 تیر 1394 | توسط : عقیل مصطفوی مجد
  • تعداد کل صفحات : 45  صفحات :
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
  • 5  
  • 6  
  • 7  
  • ...  
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات